Składany stołek podczas marszu

Jakiś czas temu w internecie wypłynął artykuł rzekomego członka KGB, w którym zawarte były instrukcje przygotowane specjalnie dla przeciętnego cywila na czas konfliktu zbrojnego. Nie trzeba było długo czekać, by razem z artykułem, wypłynęła chmara “znafców” którzy wydaje mi się bez znajomości rosyjskich (a dokładniej Radzieckich) realiów wzięli się za komentowanie tekstu. Nie mam zamiaru tłumaczyć każdego zdania tamtego artykułu (polecam lekturę Suworowa), ale chciałbym poruszyć kwestię składanego stołka który przewinął się przez tamten artykuł.

(więcej…)

Zdobywamy Skrzyczne!

W minioną sobotę postanowiłem wykorzystać wszystkie uroki panującej u nas srogiej zimy i wybrać się na krótki marsz w góry. Szczęśliwie znalazło się też kilku śmiałków którzy razem ze mną postanowili zmierzyć się z oblodzonymi szlakami i trzaskającymi mrozami. Dodatkowo wyjazd był idealną wymówką żeby przetestować najnowszy „ekspedyszyn kar”, którym w nadchodzące wakacje najprawdopodobniej wybierzemy się do Rumunii!

Droga przebiegała spokojnie, jednak gdzieś w połowie zorientowałem się, że zapomniałem butów – nic tam, już raz na Jurze zdarzało się chodzić w adidaskach przy -15 całą noc ;).

Po dojechaniu do Szczyrku, naszym oczom ukazały się niesamowite zimowe krajobrazy…

(więcej…)

Droga na Rysy

Tatry zimaO wejściu na Rysy marzyłem już od dawna, jednak zawsze stawało mi coś na drodze – raz fatalne warunki, innym razem budzik nie zadzwonił – wiadomo, życie.

Tak więc gdy tydzień temu pojawiła się możliwość pojechania w Tatry, stwierdziłem że jadę. Wprawdzie teraz z uwagi na pracę kondycyjnie leżę, a w Tatrach od 1700 m n.p.m leży śnieg, ale co tam – wejdę ile będę w stanie.

Do parkingu pod Morskim Okiem dojechaliśmy na moment przed wschodem słońca. Podczas marszu asfaltem w stronę schroniska, podziwiałem przebijające się przez drzewa zaśnieżone szczyty gór, a także cały czas się zastanawiałem czy jest to dobry pomysł. (więcej…)

Pogoda w Święta Wielkanoce 2013

Pamiętam jak rok temu, ubrany w czarny golf szedłem z koszyczkiem do kościoła – nie ściemniam, naprawdę to pamiętam – to ciepło promieni słonecznych na twarzy i śpiew ptaków siedzących na mijanych drzewach.

W tym roku jednak było zuuupełnie inaczej 🙂 Tak jak w sobotę, podczas święcenia koszyków na chodnikach nie leżał śnieg, tak już następnego dnia nieźle sypnęło.  I powiem Wam szczerze, że po zapoznaniu się z prognozą pogody postanowiłem nie gniewać się na zimę za to że sobie jeszcze nie poszła, tylko na nowo się nią cieszyć – wszak będzie nam towarzyszyć jeszcze przez tydzień czy dwa 😀

A w ramach zgody, wybrałem się na rower i poniżej wrzucam zdjęcie – za rok będzie fajna pamiątka z tej zwariowanej pogody!

rower1

Święte Miasto Częstochowa*

Z uwagi na to że zima na nowo do nas powróciła razem z moim znajomym, wybraliśmy się na 24 godzinny marsz z noclegiem na dziko. Załadowani w 11 kilogramowe plecaki, wystartowaliśmy trochę po szóstej rano z Częstochowy i ruszyliśmy w stronę miejscowości Żarki. W okolicach godziny 15, zaczęliśmy szykować sobie improwizowane schronienie (nie chodziło o super szałas, a jedynie o konstrukcje której mieliśmy używać maksymalnie przez pięć godzin) które ochroniło nas od wiatru. Z roztopionego na ognisku śniegu zrobiliśmy zupki instant i  wskoczyliśmy w śpiwory. Niestety kolega – mój dawny, dawny dowódca – dysponował jedynie śpiworem o komforcie cieplnym + 18°C. Jednak z uwagi na to że jak każdy wspinacz jest niezłym twardzielem wytrzymał w nim ponad trzy godziny! Po przebudzeniu od nowa musieliśmy rozpalić ognisko, rozmroziliśmy sobie na nim jedzenie i trochę przed północą, ruszyliśmy dalej. Z uwagi na to że sprzętowo byliśmy przygotowani na temperatury rzędu od -5 do -10°C, tak więc słupek rtęci w okolicach -18°C oraz dość silny wiatr mocno nas zaskoczył. Było to o tyle nieprzyjemne, że każdy postój oznaczał szybkie i mocne wychłodzenie, a już w okolicach godziny czwartej i piątej nawet marsz przestał rozgrzewać. Gdzieś w trakcie postanowiliśmy sobie zagrzać herbatkę na legendarnym prymusie, jednak z przyczyn przeze mnie nie ustalonych kuchenka przestała działać. Dwa razy ją nagrzewaliśmy, dwa razy próbowaliśmy podpalić wylatujący gaz i… nic. No, ale jako zaradne chłopaki, zamiast kolejny raz próbować, rozlaliśmy po prostu paliwo na pokrywce od menażki i podpaliliśmy. Zauważyłem że wiele osób podejmuje określone działanie z zamiarem osiągnięcia jakiegoś celu, a gdy działanie to okazuje się nieskuteczne, zamiast zreflektować się i zmienić taktykę, dalej tkwią w swoich przekonaniach i pomimo wielu takich samych prób, dalej nie osiągają swojego celu, taka dygresja.

W końcu, gdy słońce wzeszło nad horyzontem, dotarliśmy do fajnie osłoniętego przystanku by w jego promieniach przespać się kilka minut – wspaniałe uczucie. I w ten oto sposób nasza 50 km wędrówka dobiegła końca, a ja nabrałem ochoty na dalsze wypady 😀 !

* kiedyś w gazecie zobaczyłem ogłoszenie o mniej więcej takiej treści: Za pięć złotych wyślę do Ciebie pocztówkę ze Świętego Miasta Częstochowy. Od tej pory Częstochowa nie jest dla mnie zwykłym miastem 🙂